MiRA-Senterets diskusjonsgruppe er en viktig arena for unge jenter å komme sammen og sette fokus på temaer som omhandler deres hverdag. Gruppen møtes hver måned for å fremme egne stemmer i diskusjoner som omhandler dem, og temaene dreier seg blant annet om feminisme, kropp og seksualitet, rasisme og mobbing i skolen. I diskusjonsgruppen er nettopp skole, utdanning og politisk aktivisme et gjennomgående tema. Som internasjonalt kjent for sin kamp for jenters rett til utdanning, og for kvinners rettigheter i Pakistan, er Malala Yousafzai er et stort forbilde for diskusjonsgruppen. Hun minner oss om at minoritetsjenter må stå opp for sine rettigheter, og bli hørt i saker som omhandler oss. Denne månedens innlegg i «En elevs dagbok» er derfor viet til Malala og hennes store engasjement for jenters rettigheter. Nedenfor følger det tredje innlegget i spalten «En elevs dagbok», og er en historie som er basert på Malalas liv. Teksten er skrevet av en av jentene i diskusjonsgruppen.

Eg skal aldri klippa dine vingar

«Og nobels fredspris går til…»

Han opnet opp konvolutten sakte. Eg kunne sjå at dei store fingrane hans skalv. Alle dei nominerte var heilt stille. Man kunne sjå at pupillane dykkar ble større for kvart sekund som gjekk. Eg kunne høyre den forferdeleg lyden til papirane som gnisset mot kvarandre. Sommerfuglane fløy frem og tilbake i magen. Det var som om eg skulle svime av. ”Malala Yousafzai”, hørte eg nokon rope. ”Malala, Malala, Malala” sa han gong etter gong. Folk jublet. Folk klappet. Foreldrane mine gråt. Alt eg kunne sjå var hender som fløy overalt, og lydane i rommet øydela nesten øyra mine. Eg hadde nettopp vunne ein historisk pris. Kjenslene var ubeskriveleg. Eg var fult med glede, sorg, redsel og  ikkje minst; eg var stolt.

 Nedenfor følger

Eg kjem frå eit lite stad i Pakistan kalt Mingora. Ikkje eit veldig stort stad. Eg budde i ein liten leilegheit med kun 2 soverom, ein bitte liten kjøkken og eit lite bad, som kun hadde kaldt vatn.

Ja, vi var ikkje rike.

Vi var fattige.

Min venn, Kaluna, hadde ein liten pc heime hos henne. Den var frå rundt 1990-tallet. Eg pleide å låne den fra ho, men berre når ho sjølv ikkje trengde den. Eg bestemde meg for å laga ein blogg, sjøvom eg visste at ingon nokon gong skulle las den. Eg gjorde det eigentleg berre fordi eg ville skrive ned kjenslene mine ned eit stad. Ikkje berre kjensler, men også korleis skule eg går på, kossen frykt eg hadde i meg kvar dag. Samtidig ville eg snakke ut for andre jenter.

Jenter som føler at dei ikkje har ein framtid.

Jenter som føler seg verdilause.

Jenter som er redd for å si kva dei meiner.

Jenter som har gitt opp!

Slik skulle det ikkje vere. Om ingen skulle si ifrå, så skulle eg. Eg skulle stå for kva eg meinte var riktig.

Eg skreiv og skreiv, sjølvom eg visste at det vart farleg om nokon fant ut kvem eg var. Sjølvsagd kalte eg meg ikkje for Malala på bloggen, men eg kalla meg sjølv for ”Gul makai”. På denne måten kunne ingen finn meg, og ingen kunne skade meg.

Januar 2009,

”Eg hadde ein forferdeleg draum i går natt. Eg drøymde at taliban vart etter meg. Slike draumar har eg hatt i fleire år no, men det kan ikkje stemme. Dei veit ikkje kven eg er. Dei veit ingenting om meg. Og dei vil aldri finn meg”. – Gul makai

Min far ville aldri at eg skulle gje opp. Han ville at eg skulle stå for kva eg meinte vart riktig. Han ville at eg skulle gje håp til dei hjelpelause jentene, og det skulle eg. Eg skulle følgje min draum om å hjelpe andre jenter og min far vart alltid der for meg. Noko av det vakreste eg nokon hørte fra han vart ”Eg skal aldri klippa dine vingar”. Eg undra over det i fleire dagar, heilt til eg endeleg forstod det.

Mandag 5. januar 2009

”Eg gjorde meg klar til å gå på skulen. Vi måtte ha på oss skule uniformer, men dei skulle ikkje vere fargerike. Kun svart og kvit var lov. Rektor hadde fortalde oss at taliban mislikte at vi jenter gjekk med fargerike klede, men eg nekta å gå med svarte og kvite kleda. Eg skulle ikkje bli tvunget til noko som helst. Det er min kropp og mine kleda” – Gul makai.

Eg hugsa at eg var mega stolt av meg sjølv. Eg var så stolt. Stolt over korleis eg klarte å skrive så mange innlegg utenåt nokon fant meg. Stolt over meg sjølv generelt. Bloggen blei meir og meir populær etter kvart. Blant anna BBC tok kontakt med meg for å finn ut kvem eg eigentleg vart. Eg gav bort mitt namn og hadde kontakt med BBC i fleire måneder.

Onsdag, 16.mai 2009

”Alt går heilt perfekt og eg har god kontakt med BBC. Bloggen er super populær og ingen mistenker meg. Eg håp at det halde fram slik, og at alt går bra vidare” -Gul makai.

Slik gjekk det ikkje.

Nei, det gjekk heilt grufullt.

Livet mitt blei snudd opp ned.

Det neste eg hørte vart min besteven skrik. Ho skreik så høyt. Eg var heilt borte. Augna mine kunne berre sjå eit lys. Eit lys på andre siden av gaten. Eit lys fult av håp.

Eg tok meg på hovudet da eg kjende noko bløytt. Det rant overalt. Noko bløytt og fargerikt, men eg klarte ikke å sjå fargen. Det tok meg nokon sekunder før eg forstod det.

Eg vart blitt skote.

Det var mellom liv og daud. Om eg ikkje fekk hjelp no, vart mine vingar borte. Mine vingar hadde slutta å fly.

Det neste eg hugsa vart at eg så min far og mor gråtende over meg. Dei gråt og gråt. Tårene rant ned dykkar kinn. Dei begge held meg i handa.

”Det skal gå bra, det skal gå bra” repeterte faren min fleire gongar.

Livet mitt vart ikkje over. Eg kunne høre og sjå. Eg kunne puste. Eg kunne kjenne luften i rommet. Eg vart fortsatt i live.

Legen sa at eg hadde fått ein kule som var 2 cm unna hjernen. Om den kula hadde truffet hjernen, ville eg vart daud, men mine vingar vart fortsatt i live. Mine vingar skulle fortsette å sveve.

BBC NEWS, 2012

”Malala Yousafzai skutt av taliban og overlevde.

Den 14 år gamle Malala Yousafzai blei skutt 2 cm frå hjernen, og overlevde. Ho har i fleire månader skrevet blogg innlegg om livet som jente i Pakistan, og ingen mistenkte ho i dei første månadene. Ingen veit korleis taliban fekk tak i Malala. Det er fortsatt mange ubesvarte spørsmål.” skreiv BBC ( oversatt frå engelsk til nynorsk).

Eg er fri. Eg har rettigheter. Eg kjemper for rettigheter.

No bur eg i eit stort hus i England. Vi har eit stort bad og mange soverom. Takket være gud, er eg på eit trygt stad, men det betyr ikkje at eg ikke skal fortsette å kjempe for jenters rettigheter. Å vinne ein historisk pris er ein herlig kjensle, men også ein slags alarmklokke. Når eg ser på prisen, får eg ikkje kjenslen av at eg er ein viktig person, men den viser kvar mykje jobb som gjenstår.